Mijn verhaal en de Beroepsvereniging voor Doula’s
"Mijn weg naar het doula-zijn begon bij mijn eigen ervaringen met geboorte."
Doula willen worden kan voelen als een roeping. Soms ook als een bestemming waarvan je diep van binnen aanvoelt dat die ergens in je leven voor je klaar ligt.
Voor mij begon dit verlangen aan de oppervlakte te komen door mijn eigen ervaringen met bevallen. Tijdens mijn eerste bevalling ging alles onverwacht snel. In plaats van rust werd ik omringd door stress. Juist daardoor leerde ik hoe onschatbaar waardevol het is wanneer iemand geduldig en liefdevol naast een barende vrouw staat. Dat besef voelde als een groot cadeau.
Bij mijn tweede bevalling veranderde er iets in mij. Daar ontstond een diepe wens om diezelfde rust, aandacht en liefde door te geven aan andere vrouwen tijdens hun bevalling. Die drang is daarna nooit meer verdwenen.
Toch was het niet vanzelfsprekend om daadwerkelijk doula te worden. Om dit pad te kunnen volgen, moest ik eerst mijn eigen eerste ervaring onder ogen zien. Ik moest ruimte maken om te helen. Om de stress uit mijn verhaal langzaam te laten plaatsmaken voor zachtheid en liefde.
Ik ben de opleiding en opleiders zo dankbaar voor de manier hoe ze ons schoolden. We kregen niet alleen kennis en vaardigheden aangereikt, maar werden ook uitgenodigd om onze eigen ervaringen te doorleven en te verwerken voordat we andere vrouwen zouden gaan begeleiden.
Dat maakt dat ik nu met open aandacht aanwezig kan zijn bij de vrouwen en stellen die op mijn pad komen. Met geduld. Met liefde. Met ruimte voor ieder verhaal.
Vanuit die plek ontstond ook mijn praktijk: de echo, een plek waar elk geluid gehoord mag worden.
Mijn weg naar professionaliteit
Mijn reis om professioneel doula te worden begon met de doula-opleiding in Utrecht, die inmiddels onderdeel is van het Holos Huis.
Een jaar lang volgde ik elke maand twee scholingsdagen. Daarnaast liep ik drie stages waarbij mijn mentor beschikbaar was voor ondersteuning tijdens de bevallingen die ik mocht begeleiden. Stap voor stap groeide mijn vertrouwen en mijn ervaring.
Tegelijkertijd ontstonden er steeds meer verbindingen met andere doula’s. Mijn hart ging sneller kloppen van het idee om het doula-vak samen verder te ontwikkelen en zichtbaar te maken binnen de geboortezorg.
Zo groeide mijn betrokkenheid bij de Beroepsvereniging voor Doula’s. Na een aantal turbulente jaren binnen de vereniging besloot ik mij aan te melden als interim-voorzitter. De vereniging had een nieuwe start nodig en ik voelde de roep om mijn kwaliteiten als verbinder in te zetten.
Een jaar later werd ik officieel voorzitter.
Samen werken we aan een stevige basis waarop de vereniging verder kan groeien. Steeds duidelijker wordt hoe belangrijk de rol van de professionele doula is – voor vrouwen, voor gezinnen en voor de geboortezorg als geheel.