Mijn verhaal en de Beroepsvereniging voor Doula’s
"Mijn weg naar het doula-zijn begon bij mijn eigen ervaringen met geboorte."
Doula willen worden kan voelen als een roeping. Soms ook als een bestemming waarvan je diep van binnen aanvoelt dat die ergens in je leven voor je klaar ligt.
Voor mij begon dit verlangen aan de oppervlakte te komen door mijn eigen ervaringen met bevallen. Tijdens mijn eerste bevalling ging alles onverwacht snel. In plaats van rust werd ik omringd door stress. Juist daardoor leerde ik hoe onschatbaar waardevol het is wanneer iemand geduldig en liefdevol naast een barende vrouw staat. Dat besef voelde als een groot cadeau.
Bij mijn tweede bevalling veranderde er iets in mij. Daar ontstond een diepe wens om diezelfde rust, aandacht en liefde door te geven aan andere vrouwen tijdens hun bevalling. Die drang is daarna nooit meer verdwenen.
Toch was het niet vanzelfsprekend om daadwerkelijk doula te worden. Om dit pad te kunnen volgen, moest ik eerst mijn eigen eerste ervaring onder ogen zien. Ik moest ruimte maken om te helen. Om de stress uit mijn verhaal langzaam te laten plaatsmaken voor zachtheid en liefde.
Ik ben de opleiding en opleiders zo dankbaar voor de manier hoe ze ons schoolden. We kregen niet alleen kennis en vaardigheden aangereikt, maar werden ook uitgenodigd om onze eigen ervaringen te doorleven en te verwerken voordat we andere vrouwen zouden gaan begeleiden.
Dat maakt dat ik nu met open aandacht aanwezig kan zijn bij de vrouwen en stellen die op mijn pad komen. Met geduld. Met liefde. Met ruimte voor ieder verhaal.
Vanuit die plek ontstond ook mijn praktijk: de echo, een plek waar elk geluid gehoord mag worden.
Mijn weg naar professionaliteit
Mijn reis om professioneel doula te worden begon met de doula-opleiding in Utrecht, die inmiddels onderdeel is van het Holos Huis.
Een jaar lang volgde ik elke maand twee scholingsdagen. Daarnaast liep ik drie stages waarbij mijn mentor beschikbaar was voor ondersteuning tijdens de bevallingen die ik mocht begeleiden. Stap voor stap groeide mijn vertrouwen en mijn ervaring.
Tegelijkertijd ontstonden er steeds meer verbindingen met andere doula’s. Mijn hart ging sneller kloppen van het idee om het doula-vak samen verder te ontwikkelen en zichtbaar te maken binnen de geboortezorg.
Zo groeide mijn betrokkenheid bij de Beroepsvereniging voor Doula’s. Na een aantal turbulente jaren binnen de vereniging besloot ik mij aan te melden als interim-voorzitter. De vereniging had een nieuwe start nodig en ik voelde de roep om mijn kwaliteiten als verbinder in te zetten.
Een jaar later werd ik officieel voorzitter.
Samen werken we aan een stevige basis waarop de vereniging verder kan groeien. Steeds duidelijker wordt hoe belangrijk de rol van de professionele doula is – voor vrouwen, voor gezinnen en voor de geboortezorg als geheel.
Waarom gedragen leven?
In mijn ontwikkeling als mens en doula heb ik mogen ervaren hoe het is om gedragen te worden en het niet meer zelf te hoeven doen. Deze ervaring komt in de spotlights tijdens een wandeling in de bergen van Zwitserland. Ik worstelde met mijn eigen verlangens om in waardevolle verbinding met mensen en de aarde te leven. Het voelde voor mij onmogelijk en ver weg om keuzes te maken die mij zouden helpen te leven vanuit deze diepe verlangens. Toch voelde het als mijn roeping dat ik mij in mocht gaan zetten om mensen in contact te brengen met de aarde, met Gods creatie. Dat zij vanuit dankbaarheid keuzes zouden gaan maken die de aarde goed doen en ook hun eigen goddelijk wezen. Deze roep kon ik niet negeren omdat ik zag dat het waar was; veel mensen zijn de verbinding met elkaar en de aarde kwijt.
Ik voelde mijzelf super incompetent en werd boos dat God deze onrust bij mij bracht. Als hij het dan echt was en zou willen dan mocht hij wel laten merken dat hij er was. Later die dag, tijdens een pauze van de wandeling, merkte ik herstel op in mijn bekken. Ik kon zonder pijn aan mijn stuitje zitten. De balans was terug in mijn bekken. Deze gebeurtenis raakte mij diep omdat dit fysieke lijden ook raakte aan mijn geestelijk nood. Fysiek en geestelijk was ik uit balans en daar kwam verandering in. Tijdens de laatste ochtend in de bergen merkte ik liefde en compassie voor mijn verlangens en voor wie ik was. Ik ging naar huis als een mens dat gedragen werd, niet meer alleen onderweg, maar met mijn God. Mijn God wilde mij en mijn verlangens helpen dragen.
Waardevol leven
Bij deze ervaring past een vernieuwing van mijn logo en de kleuren die ik gebruik. Dit alles om te vieren dat ik eindelijk begrijp wat ik al die tijd wel van binnen hoorde, maar nog niet naar buiten kon brengen.
Tijdens mijn opleiding tot doula ontdekte ik namelijk al best snel dat het volgen van mijn hart en het creëren van waardevolle verbindingen sterker was dan het feit dat ik ondernemer zou worden. Voor mij was de opleiding het begin van een zoektocht om te bewegen tussen deze twee dimensies. Ik ben bezield geraakt om te vertrekken vanuit mijn diepere verlangens. Daarom is mijn onderneming vanaf nu geënt op mijn principes van waardevol leven.