Een gedicht, waarin ik jou meeneem in hoe ik naar het leven kijk, hoe ik naar mijzelf en mijn doula begeleidingen kijk. Het beschrijft mijn vormingsproces.

In mijn ontwikkeling als mens en doula heb ik mogen ervaren hoe het is om gedragen te worden en het niet meer zelf te hoeven doen. Deze ervaring komt in de spotlights tijdens een wandeling in de bergen van Zwitserland. Ik worstelde met mijn eigen verlangens om in waardevolle verbinding met mensen en de aarde te leven. Het voelde voor mij onmogelijk en ver weg om keuzes te maken die mij zouden helpen te leven vanuit deze diepe verlangens. Toch voelde het als mijn roeping dat ik mij in mocht gaan zetten om mensen in contact te brengen met de aarde, met Gods creatie. Dat zij vanuit dankbaarheid keuzes zouden gaan maken die de aarde goed doen en ook hun eigen goddelijk wezen. Deze roep kon ik niet negeren omdat ik zag dat het waar was; veel mensen zijn de verbinding met elkaar en de aarde kwijt.

Ik voelde mijzelf super incompetent en werd boos dat God deze onrust bij mij bracht. Als hij het dan echt was en zou willen dan mocht hij wel laten merken dat hij er was. Later die dag,  tijdens een pauze van de wandeling, merkte ik herstel op in mijn bekken. Ik kon zonder pijn aan mijn stuitje zitten. De balans was terug in mijn bekken. Deze gebeurtenis raakte mij diep omdat dit fysieke lijden ook raakte aan mijn geestelijk nood. Fysiek en geestelijk was ik uit balans en daar kwam verandering in. Tijdens de laatste ochtend in de bergen merkte ik liefde en compassie voor mijn verlangens en voor wie ik was. Ik ging naar huis als een mens dat gedragen werd, niet meer alleen onderweg, maar met mijn God. Mijn God wilde mij en mijn verlangens helpen dragen.